Przesłanie
Przewodniczącego Rady KEP
ds. Mediów i Komunikacji Społecznej
bp. Rafała Markowskiego
na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu
„Pierwszym
«areopagiem» współczesnym jest świat
środków przekazu” – pisał Jan Paweł II w encyklice Redemptoris missio (nr 37c). Słowa te, wypowiedziane w 1990 roku,
zyskują dziś nową aktualność. Kościół od pierwszych dekad rozwoju nowoczesnych
środków przekazu dostrzegał, że nie może być nieobecny w przestrzeni, w której
kształtują się opinie, sumienia i kultura. Od papieża Piusa XII papieże
wskazywali na konieczność świadomego uczestniczenia Kościoła w debacie
publicznej, otwarcia się na mass-media oraz kształtowania własnych mediów.
Paweł VI pisał, że Kościół czułby się winny przed Panem, gdyby nie korzystał z
potężnych środków przekazu.
Rozwój
mediów cyfrowych wymaga roztropnej, kompetentnej i wiarygodnej obecności
głosu Kościoła w przestrzeni informacyjnej. Jednym z filarów tej obecności
są media katolickie: prasa, radio, telewizja, portale internetowe. Obecność ta
przybiera dziś coraz więcej form – od artykułów i serwisów informacyjnych,
przez podcasty i transmisje, po krótkie materiały wideo oraz profile i kanały w
mediach społecznościowych.
Nie
chodzi przy tym o to, aby media katolickie kopiowały wielkie redakcje albo
konkurowały z nimi. Mają własną rację istnienia i własną odpowiedzialność.
Powinny być profesjonalne, rzetelne i otwarte na debatę publiczną. Ich
podstawowym zadaniem jest informowanie i formowanie odbiorców, a także
realizacja szczególnego, własnego i niepowtarzalnego zadania, wynikającego
z misyjnej natury Kościoła – ewangelizacji. To dlatego Paweł VI nazwał
środki społecznego przekazu „nowoczesną wersją ambony”. Dziś tę ambonę mogą
stanowić nie tylko kolumny gazet, radiowe mikrofony i telewizyjne kamery, lecz
także portale internetowe, podcasty, transmisje oraz mądrze prowadzone profile
w mediach społecznościowych.
Obecność
Kościoła poprzez media katolickie ma dwa podstawowe wymiary. Pierwszy,
wewnętrzny – ad intra – służy
komunikacji z wiernymi, informacji, formacji i budowaniu komunii. Drugi,
misyjny – ad extra – pozwala docierać
z Ewangelią do osób, które nie spotykają Kościoła w innych przestrzeniach.
Wymownym
przykładem takiej misyjnej obecności jest abp Fulton J. Sheen. 24 września
2026 roku w St. Louis odbędzie się jego beatyfikacja. Sheen należał do
pionierów katolickiej ewangelizacji przez radio i telewizję. Od 1930 roku
prowadził cotygodniową audycję radiową The
Catholic Hour, a w latach pięćdziesiątych występował w popularnym programie
telewizyjnym Life Is Worth Living.
Dzięki tym środkom przekazu docierał do milionów amerykańskich domów.
Sheen
nie traktował mikrofonu i kamery jako celu samego w sobie ani jako narzędzi
własnej autopromocji. Wykorzystywał je, aby mówić o Bogu językiem zrozumiałym
dla ludzi swoich czasów, podejmować ich pytania i prowadzić ich ku Chrystusowi.
Jan Paweł II, spotykając się z nim w 1979 roku, miał powiedzieć: „Dobrze
pisałeś i mówiłeś o Panu Jezusie. Jesteś wiernym synem Kościoła”. To zdanie
dobrze oddaje sens obecności Kościoła w mediach: chodzi o to, aby współczesnymi
środkami wiernie mówić o Chrystusie.
Taka
obecność wymaga jednak nie tylko ludzi i pomysłów, lecz także stabilnego
zaplecza technicznego i finansowego. Media katolickie potrzebują dziennikarzy,
redaktorów, operatorów, technologii, serwerów i codziennej pracy całych
zespołów.
Dlatego
Konferencja Episkopatu Polski przygotowuje Fundusz Medialny, który ma wspierać
działalność podmiotów medialnych Episkopatu. Chciałbym nie tylko zapowiedzieć
powstanie tego funduszu, ale również zwrócić się z prośbą o wsparcie tego
dzieła. Jest to bowiem forma współodpowiedzialności za obecność Kościoła w
przestrzeni informacyjnej oraz za możliwość docierania z przesłaniem
Ewangelii do osób, które nie mają okazji spotkać jej w innych miejscach.
Odpowiedzialność
za media katolickie nie może spoczywać wyłącznie na biskupach, kapłanach,
redakcjach i ich pracownikach. Jest ona także udziałem całej wspólnoty
wiernych.
Warszawa, 18 września 2026 r.